Herbaciane raje – najpiękniejsze miejsca, gdzie rośnie herbata

Plantacje herbaty mają często wygląd niemal idylliczny. Żywa zieleń herbacianych krzewów jest prawdziwie kojąca, a równe rzędy idealnie przystrzyżonych krzewów przemawiają do naturalnego i podświadomego zamiłowania każdego człowieka do ładu i porządku. Plantacje i mniejsze ogrody herbaciane mogą się podobać niezależnie od tego, gdzie się znajdują. Nic więc dziwnego, że Filipinki z takim rozmarzeniem śpiewały o herbacianych polach w Batumi, na gruzińskim wybrzeżu Morza Czarnego. Są jednak miejsca, które natura obdarzyła nie tylko idealnymi warunkami do wzrostu krzewu (lub drzewa!) herbacianego, ale też zapierającym dech w piersiach otoczeniem, które warto zobaczyć nawet gdy nie jest się miłośnikiem herbaty – i niekoniecznie herbata rośnie tam w grzecznych rządkach.

Plantacja herbaty w Indiach

Wśród chmur i mgieł – Góry Żółte (Chiny, prowincja Anhui)

Mówi się, że chmury i mgły otulające górskie zbocza są gwarancją dobrej herbaty. Jest w tym bardzo dużo prawdy. W Górach Żółtych (Huang Shan) doświadczymy prawdziwego morza chmur, które możemy podziwiać spoglądając w dół z poszarpanych, skalistych szczytów. Jako jedna z największych atrakcji Chin, Góry Żółte zazwyczaj są bardzo zatłoczone. Jeśli jednak udamy się na szlak odpowiednio wcześnie rano, to możemy dotrzeć na szczyty przed tłumami i cieszyć się legendarnym widokiem mgieł płynących wśród fantazyjnie powykręcanych sosen i i dziwnych formacji skalnych.

Herbata nie rośnie bezpośrednio wśród majestatycznych skał, lecz nieco niżej. W jej poszukiwaniu można znaleźć więcej spokoju i zobaczyć prawdziwe życie w małych wioskach Gór Żółtych. Uwaga na małpy!

Najsłynniejszą herbatą Gór Żółtych jest Huangshan Maofeng, herbata zielona. Nieopodal powstaje też jedna z najsłynniejszych chińskich herbat czarnych – Keemun.

Ojczyzna kultury herbacianej – góry Wuyi (Chiny, prowincja Fujian)

Do połowy XIX wieku Europejczycy nie mieli pojęcia jak rośnie herbata. Nieliczni widzieli tylko plantacje herbaty niskiej jakości gdzieś w nadmorskich regionach Chin. Z opowieści chińskich kupców jasne było jednak, że dobra herbata rośnie w głębi lądu – a najlepsza herbata w górach Wuyi, w tamtych czasach zapisywanych „Bohea”. Pierwszym przedstawicielem Zachodu, który odwiedził góry Wuyi, był botanik-szpieg Robert Fortune, wysłany z misją wykradzenia sadzonek dobrej herbaty i poznania tajników jej produkcji. W swoich pamiętnikach stwierdził, że nigdy nie było mu dane zobaczyć miejsca tak majestatycznego i pięknego jak góry Wuyi.

Góry Wuyi to pasmo górskie w najwyższym punkcie osiągające 2158 m n.p.m., ale najbardziej wyjątkową ich częścią jest park krajobrazowy położony we wschodniej części pasma. To tu występują imponujące formacje skalne o pionowych ścianach, jedna obok drugiej, a w wąwozach między klifami wiją się strumienie. Park krajobrazowy ma powierzchnię 72 km² i tradycyjnie podaje się, że składa się z 36 szczytów i 99 wąwozów. W przeciwieństwie do gór żółtych, herbata nie jest oddalona od największych naturalnych atrakcji turystycznych, lecz wpisuje się w krajobraz – rośnie w dolinach, na klifach i na szczytach, kurczowo trzymając się korzeniami nieprzejednanych skał.

Góry Wuyi od 1999 roku znajdują się na liście światowego dziedzictwa UNESCO, spełniając zarówno kryteria przyrodnicze, jak i kulturowe, bo jest to także miejsce rozwoju neokonfucjanizmu, historycznie ważny ośrodek produkcji ceramiki. Na wielu klifach gór Wuyi znajdują się wydrążone przed wiekami w skale sentencje i wiersze, sławiące piękno gór i smak herbaty, którą te góry rodzą.

Herbata rosnąca w górach Wuyi to przede wszystkim oolongi nazywane „skalnymi herbatami”, obecnie jedne z najdroższych herbat świata.

U podnóża Himalajów – Dardżyling (Darjeeling)

Położony w północno-wschodnich Indiach Dardżyling, ze względu na górski klimat i piękną przyrodę, początkowo miał służyć Brytyjczykom jako sanatorium dla członków Kompanii Wschodnioindyjskiej. Jednak wykradzione przez Bruce’a Fortune’a sadzonki i ziarna herbaty musiały gdzieś znaleźć swoje miejsce poza Chinami! Dardżyling był miejscem idealnym – nie tylko dla zapewnienia odpowiednio dużej produkcji dla Imperium Brytyjskiego, ale także dla odpowiedniej jakości herbaty, która nie ustępowała chińskiej.

Same uprawy herbaty w Dardżylingu położone są na wysokości do 2000 m n.p.m., patrząc w dal można już wyraźnie zobaczyć ośnieżone szczyty Himalajów. Zielone, łagodnie wznoszące się i opadające wzgórza Dardżylingu to niewątpliwie jedno z najpiękniejszych miejsc, gdzie rośnie herbata. Wielką atrakcją turystyczną Dardżylingu jest malowniczo położona linia starej kolejki wąskotorowej.

A jaka herbata tam rośnie? Herbata darjeeling, oczywiście! Technicznie rzecz biorąc herbata czarna, ale o smaku tak unikalnym, że każdy entuzjasta herbaty nazywa ją po prostu darjeelingiem.

Huang Shan - Góry Żółte, Chiny

Pod gigantycznymi cyprysami – Alishan, Tajwan

Kilka regionów Tajwanu zasługiwałoby na znalezienie się w tym zestawieniu, ale jeśli trzeba wybrać jeden, to niewątpliwie powinien to być Alishan. Jest to narodowy park krajobrazowy, znany z pięknych wodospadów, cyprysowego starodrzewu i oczywiście herbaty. Tak jak w Dardżylingu, jedną z atrakcji Alishan jest wąskotorowa kolejka przemierzająca lasy i góry. Tajwańskie cyprysy (Chamaecyparis formosensis) to naprawdę majestatyczne drzewa i już one są wystarczającym powodem, dla którego warto odwiedzić Alishan. Najbardziej okazałe drzewa tego gatunku osiągają wysokość 50 metrów, obwód pnia 15 metrów i wiek ponad 1000 lat.

Alishan to region górski, w najwyższym punkcie sięgający ponad 2600 metrów, z aż 25 szczytami powyżej 2000 metrów n.p.m. Herbata rośnie tu na wysokości do 2000 metrów i wcale nie są to najwyższe plantacje Tajwanu. Ten rekord należy do herbaty z Dayuling i Lishan w centralnym masywie górskim Tajwanu, gdzie najwyższe uprawy znajdują się ponad 2500 m n.p.m. Herbata z alishan ma jednak status herbaty ekskluzywnej, jednej z najlepszych na Tajwanie – a konkurencja jest tu naprawdę zacięta!

W Alishan uprawiane są głównie liście, z których powstanie wysokogórska herbata oolong – słodka, delikatna herbata o tropikalnym aromacie i jasnym naparze. Rzadziej oolongi z Alishan są palone.

Jak z widokówki! – Boh Tea Plantation (Cameron Highlands, Malezja)

Jeśli widzisz gdzieś zdjęcie pięknych pól herbacianych, to z całkiem dużym prawdopodobieństwem jest to zdjęcie z Cameron Highlands w Malezji. Miejsce niezwykle fotogeniczne, więc jego zdjęcia są bardzo chętnie wykorzystywane. To popularny cel wycieczek. Fabryka herbaty w Camaron Highlands powstała już w roku 1934. Turyści udający się do Cameron Highlands nie muszą ograniczać się do plantacji Boh! Mogą udać się w piesze wędrówki po górach i dżungli, podziwiać piękne wodospady Thompson Falls, zagrać w golfa, a nocą spróbować lokalnej kuchni na nocnych targach.

Paradoksem jest to, że przy całym pięknie Cameron Highlands, herbata tu powstająca jest przeciętnej lub wręcz niskiej jakości.

Plantacje Herbat, Cameron Highlands, Malezja

Najpiękniejsze plantacje herbaty w Japonii

Trudno jednoznacznie wybrać najpiękniejsze uprawy herbaty w Japonii. Na pewno na uwagę zasługują górskie tereny przy mieście Hamamatsu, w dystrykcie Tenryū (prefektura Shizuoka). To piękne górskie plantacje, z których w pogodny dzień można podziwiać majestatyczną górę Fuji. W prefekturze Gifu znajdziemy „japońskie Macchu Picchu” – Kasuga. Widok na tutejsze pola herbaty i okoliczne góry w pewnym stopniu przypomina słynne miasto Inków w Peru. Na początku sezonu zbiorów herbaty niemal w każdym herbacianym regionie Japonii na turystów czekają atrakcje jak możliwość wzięcia udziału w zbiorze, czy pokazy ręcznej produkcji herbaty. Tradycyjnie tego typu wydarzenia mają miejsce w dzień po „88. nocy” (hachiju hachiya) według kalendarza księżycowego. Ten dzień wypada 1 lub 2 maja. Dawniej właśnie tę datę uznawano za początek sezonu herbacianego, chociaż obecnie zbiory zaczyna się wcześniej w większości regionów Japonii.

Liście zebrane na pięknych japońskich polach prawdopodobnie staną się herbatą zieloną, bo stanowi ona ponad 90% całej produkowanej herbaty w Japonii.

autor
Konrad Pociask